Pełna kultura
Pewnego dnia weszłam do damskiej ubikacji mieszczącej się w budynku naszej firmy i oniemiałam. Jakaś pani przede mną musiała mieć takie ciśnienie, że jej fekalia przyozdobiły nie tylko podłogę, ale również i ściany dookoła muszli. Nie chcąc psuć swego misternego dzieła, pozostawiła je nietknięte dla kolejnych korzystających z toalety pań. To wspaniały gest z jej strony, naprawdę! Dzieło to natchnęło mnie głęboko i tak oto powstał czterowiersz chwalący jakże wysoką kulturę osobistą tej pani. Oto on: „Gdy z tyłka mi strzela jak z procy, daremnie szukam pomocy. Jako pamiątkę przyjemną zostawiam mozaikę ścienną.”
Premia
Muszę przypomnieć sobie swoje zasługi z ubiegłego miesiąca. Oczywiście swoim zwyczajem nie zapisałam ich, choć wiedziałam, że z pewnością o wszystkim zapomnę. I, rzecz jasna, miałam rację. A teraz mam niecałą dobę, aby sobie to wszystko przypomnieć. Jest to bardzo ważne dla mnie, ponieważ od ilości zgłoszonych zasług zależy wysokość mojej premii. Niestety nie mogę sobie nic sensownego przypomnieć, a przecież nie będę wymyślać byle czego. Za bardzo szanuję mojego szefa, który zresztą jest na takie oszukaństwa za mądry. Trudno, zanotowaliśmy jedno konkretne dokonanie i na tym trzeba będzie poprzestać.
Optymizm jest niezbędny
Optymizm jest gwarancją sukcesu, należy więc walczyć z pesymistycznymi nastrojami. W powiedzeniu o samosprawdzającej się przepowiedni jest wiele prawdy, więcej niż sceptykom mogłoby się wydawać. Mamy w sobie tak dużo siły, że naprawdę możemy przenosić góry. Szkoda tylko, że często łatwiej jest poddać się negatywnym myślom, aniżeli ukierunkować je pozytywnie. Ale gdy już się podejmie walkę i zacznie się optymistyczne projekcje, wtedy okaże się, jak bardzo jest to wciągające. To jest jak nałóg szczególnie, gdy obserwuje się zmiany nastawienia. A to z kolei jest krokiem do tego, by zmieniało się to, co jest namacalne.
Kampania wrześniowa
Fryderyk oblał egzamin, ponieważ się nie uczył. Jednakże gdyby przygotował się do tego zaliczenia, na pewno powiodłoby mu się. Ale przecież nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem. Jak to się powszechnie mówi, student bez września to jak żołnierz bez karabinu. A że Fryderyk był już w wojsku wiedział, jak wiele w tym prawdy. Dlatego też nie załamał się i postanowił bez większych wyrzutów sumienia realizować plany wakacyjne, które poczynił już ponad miesiąc temu. Jak wróci z wyjazdów to weźmie się ostro do nauki. Znał siebie i był pewien, że jak tylko będzie chciał, to zrealizuje swój zamiar. Był odpowiedzialną jednostką, tak więc jego najbliżsi też nie wpadli w niepotrzebny popłoch.
Copyright © 2008 - 2010 Warszawa - Olivia Guigue. Zakaz kopiowania treści. • System: Wordpress.org. • Grafika: Tambayanbox.org.